از درخت شاخه در آفاق ابر 

برگ های ترد باران ریخته! 

بوی لطف بیشه زاران بهشت

 با هوای صبحدم آمیخته!

سیم هر ساز از ثریا تا زمین

 خیزد از هر پرده آوازی حزین

هر که با آواز این ساز آشنا

 می کند در جویبار جان شنا!

دلربای آب شاد و شرمناک

عشق بازی می کند با جان خاک!

خاک خشک تشنه دریا پرست

زیر بازی های باران مست مست!

می شکافد دانه می بالد درخت

 می درخشد غنچه همچون روی بخت! 

باغ ها  سرشار از لبخندشان 

دشت ها سرسبز از پیوندشان 

چشمه و باغ و چمن فرزندشان

با تب تنهایی  جانکاه خویش 

زیر باران می سپارم راه خویش

 شرمسار از مهربانی های او

 می روم همراه باران کو به کو 

چیست این باران که دلخواه من است؟ 

زیر چتر او روانم روشن است

چشم دل وا می کنم

قصه ی یک قطره ی باران را تماشا می کنم:

قطره ها چشم انتظاران هم اند

 چون به هم پیوست جان ها  بی غمند 

چون رسد هر قطره گوید:" دوست! دوست ..." 

می کنند از عشق هم قالب تهی 

ای خوشا با مهرورزان همرهی!

با تب تنهایی جانکاه خویش  

زیر باران می سپارم راه خویش 

سیل غم در سینه غوغا می کند 

قطره ی دل میل دریا می کند 

قطره ی تنها کجا , دریا کجا 

دور ماندم از رفیقان تا کجا

همدلی کو ؟ تا شوم همراه او 

سر نهم هر جا که خاطرخواه او! 

شاید از این تیرگی ها بگذریم 

ره بسوی روشنایی ها بریم 

می روم شاید کسی پیدا شود 

بی تو کی این قطره ی دل , دریا شود؟

                                                        فریدون مشیری

تا دل به زندگي نسپارم ، به صد فريب

مي پوشم از كرشمه هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان مي كنم به اشك

تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را

Not to be deceived by life's thousand deceptions

I avert my eyes from the blandishments of life

All the times cover my eyes with the curtain of tear

Not to see the smile of the sun and the moon

*************

گفت دانايي كه گرگي خيره سر

هست پنهان در نهاد هر بشر

لاجرم جاري‌ست پيكاري سترگ

روز و شب ما بين اين انسان و گرگ

Once a wise man said:

A ruthless wolf lives in the inner part of every man

So a ceaseless fight

Destined between this wolf and the man

فريدون مشيري

بهارم ، دخترم ، چون خنده صبح

اميدي مي دمد در خنده ي تو

به چشم خويشتن مي بينم از دور

بهار دلكش آينده تو

O Bahar, my daughter, like the laugher

Of the dawn, your laugh blooms hope

With my own eyes I can see

Pleasant spring of your future

*************

هوا ، هواي بهار است و باده ، باده ناب

به خنده خنده بنوشيم جرعه جرعه شراب

در اين پياله ندانم چه ريختي ، پيداست

كه خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب

It is spring and the wine is pure

It is the time to sip wine happily

I wonder what is in this goblet

As if water and fire are mingled beautifully

*************

شكفتي همچو گل در بازوانم

درخشيدي چو مي در جام جانم

به بال نغمه ي آن چشم وحشي

كشاندي تا بهشت جاودانم

You bloomed like a flower in my embrace

Shined like wine in the goblet of my soul

With the wings of the song of those wild eyes

Flew me towards the everlasting paradise

*************

هر كه بر لوح جهان نقش نيافزايد ز خويش

بي گمان چون نقش پا محو است در موج فنا

Whoever does not leave on the tablet of the world an imperission

Undoubtedly will be eliminated as the foot print by the wave of annihilation

  فريدون مشيري

كنار چشمه‌ي نوش تو تشنه جان دادن

به جان دوست كه افسانه‌ي غم انگيزي است

بهار عمر من بي‌نواي مسكين بود

همان زمان كه تو گفتي به من « چه پاييزي‌ست »

Dying of thirst at your sweet spring

By your dear soul is a sorrowful story

It was the spring of my life, the misfortunate one

When you addressed me "what an autumn!"

*************

اي رهگذران وادي هستي

از وحشت مرگ مي‌زنم فرياد

بر سينه سرد گور بايد خفت

هر لحظه به مار بوسه بايد داد

O the wayfarers of the mortal world

I cry, out of the fear of death

One must sleep in the cold bed of graves

Every moment must give kiss to snakes

*************

من تشنه اين هواي جان بخشم

ديوانه اين بهار و پاييزم

تا مرگ نيامدست برخيزم    

در دامن زندگي بياويزم

I am thirsty for this fresh air

Mad for this spring and autumn

Before death calls on me

I should get up and cling to the life

*************

شب‌هاي بي‌پايان نخفتم

پيغام انسان را به انسان باز گفتم

Many nights I stayed awake

To retell the message of man to another man

فريدون مشيري

اشك  در چشم برگ‌ها نگذاشت

مرگ نيلوفران ساحل رود

The death of water lilies at the bank of the river

drained the tear from the eyes of the leaves

                                                   *************

عمري است كز فراق سراپا در آتشم

بيمار و رنج ديده و تبدار و تشنه كام

گفتم كه عقل نام نيالايدم به ننگ

اكنون اسير عشقم و ننگ آيدن ز نام

It is a life long that I am burning separation

Ill, suffered, feverish and wishful

I thought wisdom will save me from disgrace

Now I am chained by love and ashamed of grace

نشسته رنگ جدايي به صفحه‌ي دل من

شكسته شاخه اميد و خانه خاموش است

تنيده تار سينه عنكبوت نوميدي

فشرده پنجه و با روح من در آغوش است

The hue of separation painting my heart

The branch of hope broken and home is dark

The spider of hopelessness weaving the black web

My soul is entangled with the spider web

ميان خانه ويرانه جواني من

به هر طرف نگرم جاي پاي حرمان است

زبان گشوده شكاف شكنجه‌هاي فراق

در آرزوي كسي سوختن نه آسان است

In my juvenile ruined house,

Wherever do I look

I see the footprints of despair

The mouth of the wounds of separation have been opened

Not easy to consume for someone's union

و گر در دلي ره نبردم هنوز

روا هست اگر ديده دريا كنم

If I have not yet found a path in a heart

Making the eyes tearful as a sea is a right

فريدون مشيري

تا ابد در اوج قدرت زيستن

ملك هستي را مسخر داشتن

بر تو ارزاني كه ما را خوش تر است

لذت يك لحظه مادر داشتن

Living at the crest of power forever

having the world under power forever

means nothing to me at all

compared to the joy of mother's affection for a moment

*********************

واي از عاشقي و بخت سياه

آه از دست پري رويان آه

Woe is me for loving and black lot

woe is me for loving and unfaithful love

در چشم من شمشير در مشت

يعني كسي را مي‌توان كشت

To me taking a sword in fist, means

One is able to kill the others

                                                                   فريدون مشيري

ديدن روي گل و سير چمن نيست بهار

به خدا بي‌رخ معشوق گناه است ، گناه

آن بهار است كه بعد از شب جان سوز فراق

به هم آميزد ناگه ، دو تبسم ، دو نگاه

Spring is not the arrival of flower and verdant

by God without beloved to watch them is a sin

spring is the entangle of two smiles, two glances

after a consuming separation

فريدون مشيري

عمر ، پا بر دل من مي‌نهد و مي‌گذرد

خسته شد چشم من از اين همه پاييز و بهار

نه عجب گر نكنم بر گل و گلزار نظر

در بهاري كه دلم نشكفد در خنده يار

Time, tramples my heart and treads

I am tried of so many springs and falls

no wonder if I am not bewitched by flowers and gardens

in a spring that my heart does not bloom in my beloved's smile

اما اگر پيكار با نابخردان را

شمشير بايد مي‌گرفتم

بر من نگيري ، من به راه مهر رفتم

If in combat against the fools

I should have taken sword

do not to blame me

    I Just stepped in the path of affection

شرمنده از خود نيستم گر چون مسيحا

آن‌جا كه فرياد از جگر بايد كشيدن

من با صبوري بر جگر دندان فشردم

I am not to be blamed, for like Christ

I have patiently went through suffering

While I should have cried out

فريدون مشيري

من سال‌هاست بين شما با همين زبان

فرياد مي‌كنم

اين گونه يك‌دگر را در خون ميافكنيد

پرهاي يك‌دگر را اين گونه مشكنيد

It is a long time that I appeal you

In your own tongue

do not shed each others' blood

do not break each others' wings

فريدون مشيري

مردمان گر يك‌دگر را مي‌درند

گرگ‌هاشان رهنما و رهبرند

اين كه انسان هست اين‌سان دردمند                             If people devour each other     

گرگ‌ها فرمان‌روايي مي‌كنند                                 their inner wolves are their leaders   

                                                       Since wolves have taken the leadership           

                                                Man lives in this horrible condition                          

فريدون مشيري