نمي‌گردانم‌ات در برجِ ابريشم

نمي‌رقصانم‌ات بر صحنه‌هايِ عاج : ــ

شبِ پائيز مي‌لرزد به رويِ بسترِ خاكسترِ سيرابِ ابرِ سرد

سحر ، با لحظه‌هايِ دير مان‌اش ، مي‌كشاند انتظارِ صبح را در

                                                                    خويش ...

دو كودك بر جلوخانِ كدامين خانه آيا خوابِ آتش مي‌كُنَدْشان

                                                                       گرم ؟

سه كودك بر كدامين سنگ فرشِ سرد ؟

صد كودك به نم ناكِ كدامين كوي ؟

نمي‌رقصانم‌ات چون دودي آبي رنگ

نمي‌لغزانم‌ات بر خواب‌هايِ مخملِ انديشه‌ئي ناچيز : ــ

حبابِ خنده‌ئي بي‌رنگ مي‌تركد به شب گرييدنِ پائيز اگر در

                                                          جوي بارِ تنگ ،

وگر عشقي كزو اميد با من نيست

درين تاريكي‌يِ نوميد سايد سر به درگاه‌ام ــ

دو كودك بر جلوخانِ سرائي خفته‌اند اكنون

سه كودك بر سريرِ سنگ فرشِ سرد و صد كودك به خاكِ مرده‌يِ

                                                                       مرطوب .

نمي‌لغزانم‌ات بر مخملِ انديشه‌ئي بي‌پاي

نمي‌غلتانم‌ات بر بسترِ نرمِ خيالي خام :

اگر خواب آورست آهنگِ باراني كه مي‌بارد به بامِ تو

وگر انگيزه‌يِ عشق است رقصِ شعله‌يِ آتش به ديوارِ اتاقِ من ،

اگر در جوي‌بارِ خُرد ، مي‌بندد حباب از قطره‌هايِ سرد

وگر در كوچه مي‌خواند به شوري عابرِ شب گرد ــ

دو كودك بر جلوخانِ كدامين خانه با رؤيايِ آتش مي‌كند تن گرم ؟

سه كودك بر كدامين سنگ فرشِ سرد ؟

و صد كودك به نم ناكِ كدامين كوي ؟

نمي‌گردانم‌ات بر پهنه‌هايِ آرزوئي دور

نمي‌رقصانم‌ات در دودناكِ عنبرِ اميد :

ميانِ آفتاب و شب برآورده‌ست ديواري ز خاكستر سحر هر چند ،

دو كودك بر جلوخانِ سرائي مرده‌اند اكنون

سه كودك بر سريرِ سنگ فرشِ سرد و صد كودك به خاكِ مرده‌يِ

                                                                                       مرطوب .

ای عبور ظریف
 بال را معنی کن
تا پرهوش من از حسادت بسوزد
ای حیات شدید
ریشه های تو از مهلت نور
آب می نوشد
 آدمی زاد این حجم غمنک
روی پاشویه وقت
روز سرشاری حوض را خواب می بیند
ای کمی رفته بالاتر از واقعیت
با تکان لطیف غریزه
ارث تاریک اشکال از بالهای تو می ریزد
عصمت گیج پرواز
مثل یک خط مغلق
در شیار فضا رمز می پاشد
 من
وارث نقش فرش زمینم
و همه انحنا های این حوضخانه
 شکل آن کاسه مس
هم سفر بوده با من
 از زمین های زبر غریزی
تا تراشیدگی های وجدان امروز
ای نگاه تحرک
حجم انگشت تکرار
روزن التهاب مرا بست
پیش از این در لب سیب
دست من شعله ور میشد
پیش از این یعنی
 روزگاری که انسان از اقوام یک شاخه بود
 روزگاری که در سایه برگ ادرک
روی پلک درشت بشارت
خواب شیرینی از هوش می رفت
از تماشای سوی ستاره
 خون انسان پراز شمش اشراق می شد
 ای حضور پریروز بدوی
ای که با یک پرش از سر شاخه تا خک
 حرمت زندگی را
 طرح می ریزی
من پس از رفتن تو لب شط
بانگ پاهای تند عطش را
 می شنیدم
بال حاضر جواب تو
از سوال فضا پیش می افتد
آدمی زاد طومار طولانی انتظار است
ای پرنده ولی تو
 خال یک نقطه در صفحه ارتجال حیاتی