واي از عاشقي و بخت سياه

آه از دست پري رويان آه

Woe is me for loving and black lot

woe is me for loving and unfaithful love

پنجره را به پهناي جهان مي‌گشايم :

جاده تهي است . درخت گرانبار شب است .

ساقه نمي‌لرزد ، آب از رفتن خسته است : تو نيستي ، نوسان

                                                                                نيست .

تو نيستي ، و تپيدن گردابي است .

تو نيستي ، و غريو رودها گويا نيست ، و دره‌ها ناخواناست .

مي‌آيي : شب از چهره‌ها برمي‌خيزد ، راز از هستي مي‌پرد .

مي‌روي : چمن تاريك مي‌شود ، جوشش چشمه مي‌شكند .

چشمانت را مي‌بندي : ابهام به علف مي‌پيچد .

سيماي تو مي‌وزد ، و آب بيدار مي‌شود .

مي‌گذري ، و آينه نفس مي‌كشد .

جاده تهي است . تو باز نخواهي گشت ، و چشم به راه

                                                                      تو نيست .

پگاه ، دروگران از جاده‌ي روبرو سر مي‌رسند : رسيدگي

               خوشه‌هايم را به رؤيا ديده‌اند .

ميان لحظه و خاك ، ساقه گرانبار هراسي نيست .

همراه ! ما به ابديت گل‌ها پيوسته‌ايم .

تابش چشمانت را به يك ريگ و ستاره سپار :

تراوش رمزي در شيار تماشا نيست .

نه در اين خاك رس نشانه ترس

و نه بر لاجورد بالا نقش شگفت .

در صداي پرنده فرو شو .

اضطراب بال و پري سيماي ترا سايه نمي‌كند .

در پرواز عقاب

تصوير ورطه نمي‌افتد

سياهي خاري ميان چشم و تماشا نمي‌گذرد .

و فراتر :

ميان خوشه و خورشيد

نهيب داس از هم دريد .

ميان لبخند و لب

خنجر زمان در هم شكست .

در چشم من شمشير در مشت

يعني كسي را مي‌توان كشت

To me taking a sword in fist, means

One is able to kill the others

                                                                   فريدون مشيري

ديدن روي گل و سير چمن نيست بهار

به خدا بي‌رخ معشوق گناه است ، گناه

آن بهار است كه بعد از شب جان سوز فراق

به هم آميزد ناگه ، دو تبسم ، دو نگاه

Spring is not the arrival of flower and verdant

by God without beloved to watch them is a sin

spring is the entangle of two smiles, two glances

after a consuming separation

فريدون مشيري

ازهجوم نغمه اي بشكافت گور مغز من امشب

مرده اي را جان به رگ ها ريخت

پا شد از جا در ميان سايه و روشن

 بانگ زد برمن :‌ مرا پنداشتي مرده

و به خاك روزهاي رفته بسپرده ؟

ليك پندار تو بيهوده است

پيكر من مرگ را از خويش مي راند

سرگذشت من به زهر لحظه هاي تلخ آلوده است

 من به هر فرصت كه يابم بر تو مي تازم

شادي ات را با عذاب آلوده مي سازم

 با خيالت مي دهم پيوند تصويري

 كه قرارت را كند در رنگ خود نابود

 درد را با لذت آميزد

 در تپش هايت فرو ريزد

 نقش هاي رفته را باز آورد با خود غبار آلود

مرده لب بر بسته بود

 چشم مي لغزيد بر يك طرح شوم

 مي تراويد از تن من درد

نغمه مي آورد بر مغزم هجوم

                                                                                               سهراب سپهری

عمر ، پا بر دل من مي‌نهد و مي‌گذرد

خسته شد چشم من از اين همه پاييز و بهار

نه عجب گر نكنم بر گل و گلزار نظر

در بهاري كه دلم نشكفد در خنده يار

Time, tramples my heart and treads

I am tried of so many springs and falls

no wonder if I am not bewitched by flowers and gardens

in a spring that my heart does not bloom in my beloved's smile

رنگي كنار شب

 بي حرف مرده است

 مرغي سياه آمده از راه هاي دور

مي خواند از بلندي بام شب شكست

سرمست فتح آمده از راه

اين مرغ غم پرست

 در اين شكست رنگ

 از هم گسسته رشته ي هر آهنگ

تنها صداي مرغك بي باك

گوش سكوت ساده مي آرايد

با گوشوار پژواك

مرغ سياه آمده از راههاي دور

بنشسته روي بام بلند شب شكست

 چون سنگ ‚ بي تكان

لغزانده چشم را

 بر شكل هاي در هم پندارش

خوابي شگفت مي دهد آزارش

 گلهاي رنگ سرزده از خاك هاي شب

در جاده اي عطر

پاي نسيم مانده ز رفتار

 هر دم پي فريبي اين مرغ غم پرست

نقشي كشد به ياري منقار

 بندي گسسته است

 خوابي شكسته است

روياي سرزمين

 افسانه شكفتن گلهاي رنگ را

از ياد برده است

 بي حرف بايد از خم اين ره عبور كرد

 رنگي كنار اين شب بي مرز مرده است

اما اگر پيكار با نابخردان را

شمشير بايد مي‌گرفتم

بر من نگيري ، من به راه مهر رفتم

If in combat against the fools

I should have taken sword

do not to blame me

    I Just stepped in the path of affection

مرغ مهتاب مي خواند

ابري در اتاقم ميگريد

 گلهاي چشم پشيماني مي شكفد

 درتابوت پنجره ام پيكر مشرق مي لولد

 مغرب جان مي كند

 مي ميرد

گياه نارنجي خورشيد

 در مرداب اتاقم مي رويد كم كم

بيدارم

نپنداريم درخواب

سايه شاخه اي بشكسته

آهسته خوابم كرد

اكنون دارم مي شنوم

آهنگ مرغ مهتاب

و گلهاي چشم پشيماني را پر پر مي كنم

نوري به زمين فرود آمد

 دو جا پا بر شن هاي بيابان ديدم

از كجا آمده بود ؟

 به كجا مي رفت ؟

تنها دو جاپاديده مي شد

شايد خطايي پا به زمين نهاده بود

ناگهان جا پا ها به راه افتادند

روشني همراهشان مي خزيد

جا پا ها گم شدند

خود را از روبرو تماشا كردم

گودالي از مرگ پر شده بود

و من در مرده خود به راه افتادم

ي پايم را ازراه دوري مي شنيدم

 شايد از بياباني مي گذشتم

انتظاري گمشده با من بود

 ناگهان نوري در مرده ام فرود آمد

 و من در اضطرابي زنده شدم

 دو جا پا هستي ام را پر كرد

از كجا آمده بود؟

به كجا مي رفت ؟

تنها دو جاپا ديده مي شد

شايد خطايي پا به زمين نهاده بود