آب را گل نکنیم :

در فرودست انگار ، کفتری می‏خورد آب .

یا که در بیشه‏ی دور ، سیره‏ای پر می شوید .

یا در آبادی ، کوزه ای پر می‏گردد .

آب را گل نکنیم :

شاید این آب روان ، می رود پای سپیداری تا فروشوید اندوه دلی

دست درویشی شاید ، نان خشکیده فرو برده در آب .

زن زیبایی آمد لب رود ،

آب را گل نکنیم :

روی زیبا دو برابر شده است .

چه گوارا این آب !

چه زلال این رود !

مردم بالادست ، چه صفایی دارند !

چشمه‏هاشان جوشان ، گاوهاشان شیرافشان باد !

من ندیدم دهشان ،

بی‏گمان پای چپرهاشان جا پای خداست .

ماهتاب آنجا ، می کند روشن پهنای کلام .

بی گمان در ده بالادست ، چینه‏ها کوتاه است .

مردمش می دانند ، که شقایق چه گلی است .

بی‏گمان آنجا آبی ، آبی است .

غنچه ای می‏شکفد ، اهل دِه باخبرند .

چه دهی باید باشد !

کوچه باغش پر موسیقی باد !

مردمان سر رود ، آب را می‏فهمند .

گِل نکردنش ، ما نیز

آب را گِل نکنیم .

سهراب سپهری

ايوان تهي است ، و باغ از ياد مسافر سرشار .

در دره‌ي آفتاب ، سر بر گرفته‌اي :

كنار بالش تو ، بيد سايه فكن از پا درآمده است .

دوري ، تو از آن سوي شقايق دوري .

در خيرگي بوته‌ها ، كو سايه‌ي لبخندي كه گذر كند ؟

از شكاف انديشه ، كو نسيمي كه درون آيد ؟

سنگريزه مي‌رود ، بر گونه‌ي تو مي‌لغزد .

شبنم جنگل دور ، سيماي ترا مي‌ربايد .

ترا از تو ربوده‌اند ، و اين تنهايي ژرف است .

مي‌گريي ، و در بيراهه‌ي زمزمه‌اي سرگردان مي‌شوي .

سهراب سپهري

تنها در بی‏چراغی شب‏ها می‏رفتم .

دست هایم از یاد مشعل‏ها تهی شده بود .

همه‏ی ستاره‏هایم به تاریکی رفته بود .

مشت من ساقه‏ی خشک تپش‏ها را می‏فشرد

لحظه‏ام از طنین ریزش پیوندها پر بود  .

تنها می‏رفتم ، می‏شنوی ؟ تنها .

من از شادابی باغ  زمرد کودکی براه افتاده بودم .

آیینه‏ها انتظار تصویرم را می‏کشیدند ،

درها عبور غمناک مرا می‏جستند .

و من می‏رفتم ، می‏رفتم تا در پایان خودم فرو افتم .

ناگهان ، تو از بیراهه‏ی لحظه‏ها ، میان دو تاریکی ، به من پیوستی .

صدای نفس هایم با طرحِ دوزخی اندامت درآمیخت :

همه‏ی تپش‏هایم از آن تو باد ، چهره‏ی به شب پیوسته ! همه تپش‏هایم

من از برگ ریز سرد ستاره ها گذشته‏ام

تا در خط های عصیانیِ پیکرت شعله‏ی گمشده را بربایم .

دستم را به سراسر شب کشیدم ،

زمزمه‏ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید

خوشه‏ی فضا را فشردم ،

قطره‏های ستاره در تاریکی درونم درخشید .

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش تو را گم کردم

میان ما سرگردانی بیابانهاست

بی‏چراغی شب‏ها ، بستر خاکی غربت‏ها ، فراموشی آتش‏هاست .

میان ما « هزار و یک شب » جست و جو هاست .

سهراب سپهری

در دور دست

قويي پريده بي گاه از خواب

 شويد غبار نيل ز بال و پر سپيد

لبهاي جويبار

 لبريز موج زمزمه در بستر سپيد

در هم دويده سايه و روشن

لغزان ميان خرمن دوده

شبتاب مي فروزد در آذر سپيد

همپاي رقص نازك ني زار

 مرداب مي گشايد چشم تر سپيد

خطي ز نور روي سياهي است

گويي بر آبنوس درخشد زر سپيد

 ديوار سايه ها شده ويران

دست نگاه درافق دور

كاخي بلند ساخته با مرمر سپيد

سهراب سپهری

دير گاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است

بانگي از دور مرا مي خواند

 ليك پاهايم در قير شب است

رخنه اي نيست دراين تاريكي

 در و ديوار به هم پيوسته

سايه اي لغزد اگر روي زمين

نقش وهمي است ز بندي رسته

نفس آدم ها

سر به سر افسرده است

روزگاري است دراين گوشه پژمرده هوا

هر نشاطي مرده است

دست جادويي شب

در به روي من و غم مي بندد

 مي كنم هر چه تلاش

 او به من مي خندد

نقشهايي كه كشيدم در روز

 شب ز راه آمد و با دود اندود

طرح هايي كه فكندم در شب

روز پيدا شد و با پنبه زدود

ديرگاهي است كه چون من همه را

رنگ خاموشي در طرح لب است

جنبشي نيست دراين خاموشي

 دست ها پاها در قير شب است

سهراب سپهری

دود مي خيزد ز خلوتگاه من

كس خبر كي يابد از ويرانه ام ؟

با درون سوخته دارم سخن

كي به پايان مي رسد افسانه ام ؟

 دست از دامان شب برداشتم

تا بياويزم به گيسوي سحر

خويش را از ساحل افكندم در آب

ليك از ژرفاي درياي بي خبر

بر تن ديوارها طرح شكست

كس دگر رنگي در اين سامان نديد

چشم مي دوزد خيال روز و شب

از درون دل به تصوير اميد

 تا بدين منزل پا نهادم پاي را

 از دراي كاروان بگسسته ام

 گر چه مي سوزم از اين آتش به جان

ليك بر اين سوختن دل بسته ام

تيرگي پا مي كشد از بام ها

 صبح مي خندد به راه شهرمن

 دود مي خيزد هنوز از خلوتم

با درون سوخته دارم سخن

سهراب سپهری